Bővebb ismertető
2Be Jfeftung
Kapitel 1
Vi'orüni den Minschen Iriren ward, un worum ok Linsen männigmal gaud smecken. Wat woll de Oberst B . . . von Stemhagen^ un Schill-Sommern wüßt, un worüm de Kreih hausten würd, as de witte Duw» an ehr Husdör^ vörbiilog.
„Wat so'n Minsch all' erlewen deiht!" säd oll Vader^ Rickert* — dunn lewt hei noch —, as sin Jehann von den Wallfischiang taurügg kamen ^ was un nu 's Abends in'n Schummern von Isbarg' un Isboren verteilte®.
„Wat so'n Minsch alF erlewen deiht!" säd oll Schult^ Papentin, as hei 's Abends mit oll Bumgoren® ut den Kraugs nah Hus' gung, v/o Friedrich Schult* von de Slacht von Leipzig verteilt hadd. Unserein kann säben-tigio Johr olt Warden, äwer erlewen deiht hei nicks." — „Du hest Recht, Vadder^i", säd Bumgoren.
Ik äwer segg, de Schult hett Unrecht! — So egal un so sacht flütt kein Lewenslop dat hei nich mal gegen einen Damm stött^^ un sik dor in en KüseD^ dreiht, oder dat em de Minschen Stein in't klore Water smi-
1) Stavenhagen. 2) Krähe hustete, als die weiße Taube. 3) Haustür. 4) ,,erlebt!" sagte der alte Vater. 5) zurückgekommen. 6) Eisbergen und Eisbären erzählte. 7) Schulze. 8) Baumgarten. 9) Krug, Dorfschenke. 10) siebenzig. 11) Gevatter. 12) sanft fließt kein Lebenslauf. 13) stößt. 14) Wirbel.
* Rickert, Glockenläuter bei der Kirche in Stavenhagen. — Friedrich Schult, Faktotum in Reuters Vaterhause; vgl. über beide ,,Ut de Franzosentid", über letztern auch „Schurr-Murr" (Meine Vaterstadt Stavenhagen).
1* 3