La libro de la amo [antikvár]

LA UNUA EPISTOLO DE S. PAÜLO AL LA KORINTAJSIOJ Se mi parolus la Ungvojn de homoj kaj angelo], sed ne havus amon, mi farigus sonanta kupro au tint anta címbalo. Kaj se mi posedus la profetecon, kaj komprenus ciun miste-ron kaj havus cian scion; kaj se mi havus cian fidon, tiel ke mi povus jormovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio. Kaj se mi disdonus mian tutan havajon por nutri la malsatajn, kaj se mi cedus mian korpon por forhrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus. Amo longe suferas kaj honfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne sveligas sin, ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne kolerigas, ne intencas malhonon, ne gojas pri maljusteco, sed kungojas kun vereco; gi cion toleras, cion kredas, cion esperas, cion eltenas. Amo neniam pereas; sed se estas profetadoj, ili ne-niigos; se lingvoj, ili cesigos; se estas scia, gi neniigos. Car ni scias laüparte, kaj ni profetadas lauparte; sed kiam venos perfektajo, tiam neniigos tio, kio estas lauparta. Kiam mi estis infano, mi párolis kiel infano, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariginte plenagulo, mi jam forigis la infanajojn. Car mi nun vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ce okulo; nun mi konas laüparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankau mi estas konita. Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas la amo.