De Drie Musketiers [antikvár]

Mijn ontmoeting met de drie musketiers! 6 november 1973, half tien 's avonds. De wind huilde om het houten noodge-bouwtje van de Savionllne die de veerdienst tussen Holyhead en Dublin onder-houdt. Zo nu en dan sloegen regenvlagen en brokken zeewater tegen de zware dubbele ramen waarachter, in een inktzwarte duisternis, slechts een deel van de havenpier te zien was, verlicht door een paar aan kabels hangende en nu dus heen en weer zwiepende lantarens die een karbidachtig soort licht verspreidden. Daarnaast verhief zieh de grauwe romp van de Lady Begood, het schip dat straks met mij de donderende zee zou induiken, een levensgevaarlijk stuk water tussen de lerse zee en St. George's Channel, berucht door zijn grondzeeen die het water tot op de steenachtige bodem konden wegzuigen waarop al menigmaal een schip uiteen was geslagen voordat tientallen meters hoge watervallen het hadden bedolven. En zelfs geen luik spoelde dan ooit nog aan Behalve een door dränk volstrekt onbekwame, als visser geklede man die in een hoek op een hoop netten lag, was er niemand. We zouden de enige passagiers zijn. Terecht, zoals later wel is gebleken. Anderen dan ik zouden zieh mogelijk minder op hun gemak hebben gevoeld in deze ietwat lugubere omgeving en met een niet ongevaarlijke tocht over een kolkende zee voor de boeg. Ikzelf echter bevond me op vertrouwd terrein. Drie jaar geleden immers schreef ik in deze buurt met mijn broer Faber de avonturenroman Teneinde in Dublin die dan ook eindigde in het stuk water dat nu op nog geen tien meter afstand tegen de zware basalten schoeiing van de haven beukte. En beukte Mijmerend over die mooie tijden van weleer, trok ik mijn tas vanonder de bank naar mij toe voor mijn notitieblok om weer een paar schitterende gedachten die in mij opkwamen te noteren, want men is een kunstenaar of men is het niet en kunstenaars maken altijd aantekeningen, let u maar op, toen ik onder de bank tussen de lege sigarettendoosjes en gedeukte bierblikjes een nog geheel gaaf boek zag liggen dat ik kennelijk met mijn valies naar voren had geschoven. Even geheel uit het veld geslagen, keek ik neer op dit hier nogal ongepast aandoende drukwerk met zijn al vuil geworden geellinnen prachtband. Maar daarna aarzelde ik geen moment meer, keek even snel naar de lallende figuur in de hoek die, als hij zag dat ik iets had gevonden, mogelijk met luide stem zijn aandeel van de vondst zou komen opeisen, griste het boek van de bestraattegelde vloer en schoof het, Hop! onder mijn jas. Zo, nu was het van mij. Nerveus stak ik een sigaret op. Zou mogelijk iemand die op de kade rondzwierf en ten üjde van mijn vondst juist door een van de ramen keek, het gezien hebben? Maar alras verdween mijn vrees terwijl de storm nog steeds in kracht scheen toe te nemen. Mensen zijn geinteresseerd in het vinden van volle beurzen en gevulde i-'it',,