De brug [antikvár]

I zwarte wind Op de brug gaat alles in miljoenen. 'Gisteren ving ik voor twintig miljoen, alleen maar sardines.' 'Drie miljoen voor de mooiste foto van uw leven!' 'Twee thee, dat is een half miljoen, dank u wel.' Ik sta hier al vanaf vanochtend vroeg, vier miljoen, wanneer loopt er weer's wat geld over de brug?' 'Echte Chanel, vijf miljoen!' De hoge stem van de lotenverkoopster schalt door de win-kelpassage: 'Wie gaat voor de honderd miljard? Wie gaat?' Achter haar rug ligt de etalage vol met Zeus-, Super-, Kral 2005 Magnum- en Blue Compact-pistolen, en vergeet de damespistooltjes niet, de elegante Geax en Class-mini. Voor tien afbetalingen van vijfentwintig miljoen heb je de macht over dood en leven al in je tas. De brug biedt alles wat een mens nodig heeft: kämmen, gezondheidssandalen, sigaretten, dansende meisjespoppen, Gucci-tassen en Rolexen voor een miljoentje of twintig, Nokias van onduidelijke herkomst, paraplu's bedrukt met weelderige bloemenweiden, scheerkwasten, condooms en eindeloos voortkruipende infanteristen van grijsgroen plastic die om de tien seconden een salvo afratelen. Een miljoen is ongeveer een halve euro waard, het is eigenlijk oud geld, zo'n gulden uit de vorige eeuw. Maar de brug heeft een eigen koers. En de vis krijg je toe, die geeft de brug cadeau. Over de leaning hangen altijd hengels. Vandaag is het de dag van de dikke sardines. Op onver-klaarbare wijze zijn er plotseling enorme Scholen onder de brug beland — volgende week vang je er enkel weer een handvol dünne visjes. Een resolute dame haalt vis na vis op, terwijl de plezierboten en de roestige slepers onder de brug door grommen en het trottoir schudt en trilt van de trams. Ze werkte vroeger als verpleegster, ging met pensioen, zit tegenwoordig in de Computerhandel. Tien jaar doet ze dit