Bevochten Geluk [antikvár]

Katherine stond even stil boven aan de brede trappen, die naar de begane grond van Bremmison leidden. Wat ze daar zag, bleef haar altijd boeien — misschien het meest op dit ogenblik van de dag: juist vôôrdat de deuren van het beroemde waren- huis voor het publiek geopend werden. Dit was zoiets, dacht ze, alsof je naar een leeg toneel keek, met de prachtigste decors, en afwachtte tot het stuk zou beginnen. Van het ogenblik af, dat ze voor't eerst bij Bremmison als aankomende verkoopster was komen werken, nu vier jaar ge- leden, had ze zieh als betoverd gevoeld en ze was gestimuleerd door de sfeer die er heerste. Het was niet alleen het luisterrijke trappenhuis. Ook niet de conséquente Symmetrie van het sta- tige, centrale gebouw. Ook niet de met groene tapijten be- legde ruimten, waar afdelingsgewijs uiterst zorgvuldig ont- worpen étalagés een oneindige variatie verlokkende koop- waar presenteerden. Er was — daar zijn de meeste Londense bezoekers het over eens — iets bijzonders aan Bremmison. Al zijn de onfeilbare organisatie en de verkooptactiek modern, de sfeer suggereert een smaakvolle, aristocratische bekoring, die nog maar nauwelijks in de onpersoonlijke drukte van de twin- tigste eeuw past. Zoals een klant eens schijnt te hebben op- gemerkt: 'Het is al een hele beleving om daar iets in de garen- en-band afdeling te kopen/ Een Amerikaanse ging zelfs nog verder, toen ze zei: „Het geeft je alleen al een prettig gevoel om die trappen te bestijgen. Alsof je naar je eerste bal gaat, terwijl er boven misschien een hertog op je Staat te wachten/' „De trappen geven al de halve bekoring die er van Brem- mison uitgaat," heeft Malcolm Fordham, de tweede architect, eens tegen Katherine gezegd. 'Er is daarbij op fantastische